Vroeger stempelden we de boeken nog af, zaten er boekkaartjes in de boeken, die er bij het stempelen uit werden gehaald en dan de volgende ochtend weer op volgorde moesten worden gelegd . (statistieken heette dat). Er moesten veel verslagen worden gemaakt met de hand geschreven en later uitgetypt. Er gingen heel veel uren heen met overleggen ( maandagochtend boekbespreking, werkoverleg, overleggen met andere partners, jeugdoverleg etc). We hadden nog cataloguskaartjes die met de hand ingevoegd moesten worden. Etc, etc. De bibliotheek was in mijn begintijd echter ook al een verblijfsbibliotheek. Er mocht zelfs gerookt worden aan de leestafels en er werd stiekem gekaart om geld.
Ook de groepsbezoeken van scholen, het voorlezen, het praatjes houden op ouderavonden etc.vinden nog steeds plaats.
Nu zijn we dan bibliotheek 2.0, volledig geautomatiseerd, waar het kan, laten we kinderen meepraten over wat zij het liefst in hun biblioheek zien, laten we publiek eigen tags maken in de onlinecatalogus, worden er personeelsleden uitgeroosterd om blogs te maken, en zijn we op twitter, facebook etc te vinden.
Wat de bovenstaande veranderingen betreft zie ik absoluut de verbetering tov van de oude situatie.
Ik vind alleen dat we naast het virtule aspect, de lezer van het boek niet moeten vergeten.
Ook nu zie ik heel vee jonge ouders met stapels boeken de bibliotheek uit gaan. Zijn er projecten zoals Boekstart, waarin ouders van baby's worden gestimuleerd om ze voor te lezen en liedjes met ze te zingen om de taalontwikkeling te ontwikkelen.
Echter na het lezen van de aanbevolen artikelen ben ik het met een aantal dingen niet eens of vind ik ze zwaar overtrokken.
Zoals Het Bibliothecaris 2.0 manifest van Kees Hamman, die stelt: "Ik besef dat de bibliotheek niet altijd alleen leesgrage, actieve gebruikers heeft bevoordeeld en zet de visualisering van informatie in om dat te corrigeren." Volgens mij hebben we deze gebruikers niet voorgetrokken en hoeven we dat ook niet te corrigeren, dat klinkt zo zwaar. De maatschappij en de bibliotheekklant is heel erg veranderd, en natuurlijk loopt de bibliotheek altijd achter de feiten aan en moet ze op deze onwikkelingen inspelen, maar de leesgrage klant moet ook niet veranderd worden.
Zo ziet dezelfde Kees Hamman de bibliotheek als een baken in commerciele, oppervlakkige en haastige samenleving. Dat vind ik wel een heel somber beeld van de samenleving. En de bibliotheek verheffen tot een |Cruijffachtige verlosser.
Dan kan ik me meer vinden in het artikel Into a new world of librarianship ( met dank aan Rob Coers)
waarin de zin staat: De bibliothecaris gebruikt Instant messaging om gebruikers te onmoeten in hun eigen online omgeving, om weblogs en wiki's te bouwen. Dat is voor mij een goed voorbeeld van klantenparticipatie!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten